اگر در كهكشاني دور
دلي , يك لحظه در صد سال,
ياد من كند بي شك,
دل من, در تمام لحظه هاي عمر,
به يادش مي تپد پرشور . . .

سکوت
آغاز ناتوانی من است
در سرودن نام تو
هر بار که رد می شوی

مرا اينگونه باور کن...

 کمي تنها ، کمي بي کس ، کمي از يادها رفته...

 خدا تو کجایی...؟

 نمي دانم مرا آيا گناهي هست..؟

 که شايد هم به جرم آن ، غريبي و جدايي مرا

در خود گرفته 

بی خیال . . .یا شاید هم  به جهنم

دیریست که از غوغای چشمان ترت بی خبرم
شاخه های دیدار خشکیده
ولی ریشه دیدار سبز خواهد ماند
فردا تا کوچه باران می آیم
تا لحظه دیدار تو در باران می مانم
وچه زیباست
دیدار عشق در باران . . .